Ongetwijfeld was het niet de sterre die de herderkens naar de Brugse Magdalenazaal geleid had. Daarvoor was de mist te dik. Maar vertegenwoordigers uit zowat heel het land waren er wel. Van Antwerpen over Brussel tot Wallonië waren ze afgezakt om het exclusieve optreden van Okkervil River te kunnen meemaken.
Lawrence Arabia had de eer het voorprogramma te mogen verzorgen. Dat deden ze met een erg verscheiden set waarin rock met blues en het betere levenslied werd afgewisseld. Constante was dat elk nummer werd opgeluisterd met allerlei koortjes.
Met de songs zat het in elk geval wel goed. En de technische moeilijkheden (versterkerkabel die dienst weigerde, de B-snaar die sneuvelde) werden moeiteloos opgevangen. Mits wat meer rotatie zit hier best wel wat in.
Heilig verklaren gaan we Will Sheff nog niet meteen doen. Maar dat hij een goddelijk performer is, staat als een paal boven water. Hij wrong zich in alle mogelijke bochten, stuwde elk van zijn bandleden vooruit en bespeelde het publiek als een meesterlijk poppenspeler.
Daarbij stootte hij voortdurend de microfoonstandaard om of raakte verstrengeld in zijn versterkerkabel. Dat had te maken met het feit dat zijn bril na één nummer al onder het drumpodium verdween, even later gevolgd door zijn vest en das. Maar de manier waarop hij A Girl In Port inzette, deed ons helemaal wegsmelten. Geen wonder dat je op de kalmere momenten de spreekwoordelijke speld kon horen vallen.
De set werd opgebouwd naar een hoogtepunt waarbij het opviel dat het vooral nummers uit ‘The Stage Names’ – met name een prachtig, uitgesponnen Our Life Is Not A Movie Or Maybe en een krachtig Unless It Kicks – waren die de hoogtepunten van de avond vormden.
Dat betekent niet dat oudere songs als Maine Island Lovers (uit ‘Down The River Of Golden Dreams’) minder beklijvend waren. En ook nieuwe nummers als Singer Songwriter en Blue Tulip, ongetwijfeld één van de pareltjes op ‘The Stand Ins’, deden het publiek voortdurend de oren spitsen.
De cover van Lennons Jealous Guy mocht dan niet bijster origineel zijn, Sheff legde er wel zijn ziel in. En bovendien toonde dit alleen maar aan hoe sterk de nummers van Okkervil River wel zijn, want als daarna Okkervil River (het nummer) werd ingezet, werd de spanningsboog meteen strakker opgespannen.
Goud, mirre en wierook zou misschien iets overdreven zijn, maar geen van de drie wijzen zal kunnen ontkennen dat dit één van de beste optredens van het (na)jaar was.
Copyright : daMusic
Meer foto’s op Photobucket
