Ratatat – LP3

Misschien was het maar beter dat we Ratatat live aan het werk zagen op het Dourfestival voordat ‘LP3’ in de brievenbus viel. Op die manier ga je onbevlekt naar een optreden, heb je geen verwachtingen.

Dat niemand ooit beweert dat de vorm, het boekje van een cd geen belang heeft. Het zou niet de eerste keer zijn dat we een album over het hoofd zien doordat er een dergelijke spuuglelijke verpakking omheen zit. Maar een recensent zoekt zijn onderwerpen nu eenmaal niet in een cd-shop, snuisterend tussen de lekkernijen. Hij krijgt hem doodgewoon in zijn maag gesplitst. Like it or not.

In dit geval kan je daar enkel blij om zijn. ‘LP3’ is een prima plaat. Misschien niet geslaagd over de hele lijn – de spanningsboog verslapt naar het einde toe – maar desondanks spannend, intrigerend en behoorlijk origineel.

Misschien worden we hier zwaar op afgerekend, maar soms hadden wij de indruk te maken te hebben met een moderne versie van Mike Oldfields ‘Tubular Bells’. U kent vast de openingstune van cultfilm ‘The Exorcist’. Beide platen zijn instrumentaal. Er wordt volop geëxperimenteerd en het resultaat is verbluffend. Mi Viejo is daar misschien het beste voorbeeld van: er is een evolutie van een simpele akoestische gitaar naar intrigerende percussie. Dit alles wordt opgebouwd alsof dat de meest logische zaak ter wereld is.

Shiller opent mysterieus met een even herkenbaar deuntje als dat van Oldfields klassieker uit de jaren zeventig. Dat er duchtig gespeeld werd met allerlei instrumenten en speeltjes heeft te maken met het feit dat de plaat werd opgenomen in Old Soul, een studio in de Big Apple waar een hele voorraad van vooral keyboards verzameld is, van een vleugel over een mellotron tot een Wurlitzerorgel. Uiteraard is dit een speeltuin voor twee jonge kerels als Mike Stroud en Evan Mast. De gitaren die op voorganger ‘Classics’ de overhand hadden, moesten de toetsen naast zich verdragen.

Het resultaat is in elk geval om duimen en vingers bij af te likken. De voortdurend in- en uitfadende gitaren in combinatie met de vocale inbreng (geen zang, wel te verstaan, noem het maar menselijk geluid) in Falcon Jab houden het geheel sappig en lekker.

Het niveau ligt niet altijd even hoog. Maar dat wil niet zeggen dat nummers als Flynn gaan vervelen. Enkel dat ietsje meer dat in bijvoorbeeld Shempi in dat intrigerend orgellijntje in combinatie met die ietwat uit de bocht vliegende bas zit, ontbreekt in dergelijke nummers.

In Dour verraste het duo door de gitaren in combinatie met de percussie de voorkeur te geven, maar staar u daar vooral niet op blind. ‘LP3’ is een boeiend, interessant album vol afwisseling, dat regelmatig zal worden opgevist uit de cd-collectie.