It’s over …

Toen ik vannacht het laatste Waalse stof van mijn vermoeide voeten spoelde, zat ik voortdurend met It’s Over van ELO in mijn kop. Er zijn uiteraard andere nummers met dezelfde titel geschreven – denk maar aan Roy Orbison bijvoorbeeld – maar dat nummer zit er bij mij nu eenmaal ingebakken.

Maar het is dus voorbij. Vier dagen genieten van muziek op een stoffig terrein tegen de Franse grens. Ik heb heel mooie dingen gezien, heb genoten van de erotiek die van Goldfrapp uitging, de kracht en agressie van Future Of The Left, de speelsheid van Neon Neon en de aanstekelijkheid van Fujiya & Myagi. Het is weer mooi geweest. Tijd om terug mijn plaats te zoeken in het gewone leven, om verslagen te schrijven, om dat allemaal samen te voegen, om wat tijd met mijn gezinnetje door te brengen (het is tenslotte verlof), enz.

Ik kan haast niet wachten om ook op Pukkelpop op ontdekking te gaan.