Colin Meloy – Sings Live

Naar eigen zeggen zou Dracula’s Daughter Colin Meloys slechtste song ooit zijn. Waarom hij die dan wel speelt, legt hij uit op ‘Sings Live’ en moet u zelf maar ontdekken. Het gaat er maar om dat de wat knullige tekst ervan om een of andere duistere reden steeds maar door ons hoofd spookt. Zegt dat nu iets over ons eerder dan over de muzikant?

Het zijn harde tijden voor artiesten. Om het financiële plaatje te doen kloppen, is spelen met hun respectievelijke bands niet langer meer voldoende. Dus schnabbelen de heren bij door solo op tournee te gaan. En omdat er al eens opnames worden gemaakt van wat er daar wordt gespeeld en het resultaat daarvan ook een mooie extra cent opbrengt, worden die livecd’s dan verkocht tijdens de optredens. Bovendien is het een uitstekende manier om jezelf scherp te houden.

Voor wie het niet zou weten: Colin Meloy is de frontman van The Decemberists, maar staat ook solo meer dan zijn mannetje. Dit is ook niet de eerste van dit soort platen voor hem. Of de voorgangers (‘Sings Morrissey’, ‘Sings Shirley Collins’ en onlangs nog ‘Sings Sam Cooke’) even aangenaam om horen waren, is moeilijk te zeggen, gezien ze enkel te koop zijn tijdens de tournees. Indien u er eentje thuis zou liggen hebben, laat het dan vooral even weten, want deze ‘Sings Live’ kan ons best bekoren.

Meloys stemkleur – een licht vibrato – gecombineerd met die eenzame akoestische gitaar maken van songs als Wonder en het ronduit schitterende On The Bus Mall een feest voor je oren. Bovendien slaagt hij er schijnbaar moeiteloos in om ongemerkt over te schakelen op perfect ingekapselde versies van andere songs. Dat doet hij met Fleetwood Macs Dreams in het laatstgenoemde nummer en met Ask van The Smiths na California One / Youth And Beauty Brigade.

Omdat hij regelmatig een woordje tot zijn (soms wat overmatig enthousiast) publiek richt, wordt de plaat ook nergens saai en wordt er op regelmatige tijdstippen een glimlach om de mondhoeken van de argeloze luisteraar getoverd. U zou nu kunnen aanbrengen dat dat toch ook niet het geval was op de platen van pakweg Nick Drake, maar die heeft het daar uiteindelijk ook niet bij gelaten. Zelfrelativering maakt ook van een muzikant een beter mens.

Dit is prima kampvuurmuziek die ook na meerdere luisterbeurten niet gaat vervelen. Originaliteitsprijzen zal hij er ongetwijfeld niet mee winnen, maar wij maken graag even de tijd om languit op de sofa te genieten van deze luisterliedjes.

Copyright : daMusic