Moeder, waarom schrijven wij? Het is iets wat een doorsnee recensent zich wel eens afvraagt. Death Cab For Cutie’s zevende album ‘Narrow Stairs’ heeft zich immers in geen tijd genesteld op het hoogste schavotje van de Billboard Album Top 200 en zal ook aan deze kant van de grote plas ongetwijfeld vlot over de toonbank gaan. Verkocht wordt het album dus in elk geval. Maar de redactie verwacht nu eenmaal dat er een oordeel geveld wordt.

Dat precies I Will Possess Your Heart als single werd uitgekozen, is op zijn minst vreemd te noemen. Niet alleen duurt het nummer langer dan acht minuten, het is pas ruim halfweg dat je Ben Gibbards stem te horen krijgt. Daarvoor lijkt het nummer een soort postrock-light waarbij de heerlijke, repetitieve bas van Nick Harmer een constante vormt, omringd door dwalende pianoklanken en de punctuele drums van Jason McGerr. Dat maakt het meteen een wat a-typisch, maar desondanks schitterend Death Cabnummer.

Daarvoor heeft u trouwens al kunnen genieten van Bixby Canyon Bridge dat openbarst als een rijpe zweer nadat Ben Gibbard aanvankelijk door middel van zijn stembanden nog een zalfje op de puist probeert te smeren. Het nummer wordt verscheurd door een krakende gitaar en opnieuw die pijnstillende baslijnen. Ook inhoudelijk is het niet echt rozengeur en maneschijn. “No closer to any kind of truth” is het uiteindelijke resultaat van zijn zoektocht naar het hogere.

Niet alle nummers zijn echter even sterk, al liggen ze allemaal even goed in het gehoor en word je ook door de wat mindere nummers (No Sunlight, You Can Do Better Than Me) meegevoerd door de goed draaiende HST die Death Cab For Cutie inmiddels is geworden.

Muzikaal is er misschien niet echt veel veranderd sinds ‘Plans’, maar toch misstaan nummers als het slome, wat tergende Talking Bird helemaal niet tussen de al mooi uitgebouwde lijst van songs die de groep tot op heden heeft uitgebracht. In Long Division ligt het tempo dan weer een stuk hoger. Deze tegenstellingen typeren een groep als Death Cab For Cutie. Zelfs als de vocalen van Gibbard enkel worden ondersteund door een eenzame gitaar zoals in afsluiter The Ice Is Getting Thinner, is het nog steeds onmiskenbaar een Death Cabsong.

“We’re not the same, dear, as we used to be” zingt hij in dat laatste nummer. Misschien mag dat voor hem als persoon gelden, toch is er niet echt noemenswaardig veel veranderd. ‘Narrow Stairs’ is een verrijking van de catalogus van Death Cab For Cutie met enkele puike staaltjes van veelzijdigheid, al blijft ‘Transatlanticism’ voorlopig nog steeds onze favoriet.

Reageer