Begin er maar aan. Leg maar eens uit aan een neutraal muziekliehebber waarom hij naar een concert van Bruce Springsteen zou moeten gaan. Hoe breng je het kippenvel tijdens Badlands onder woorden? Hoe zet je dat gevoel van verwachting voor het concert op papier? Eigenlijk is het onbegonnen werk. Je moet het meemaken om het te kunnen ervaren.
En u hebt net uw kans gemist. Gezien het Boudewijnstadion een maatje te groot bleek, werd het hele circus verplaatst naar het Sportpaleis en dat is misschien maar goed ook. De akoestiek in België’s grootste concertzaal is dan wel even belabberd als in zijn grote broer in open lucht, het gevoel is toch iets intiemer. Vooral als dat stadion slechts voor de helft gevuld zou zijn. Dus stonden er al vroeg in de ochtend een handjevol diehardfans aan te schuiven om toch maar zo dicht mogelijk tegen het podium te kunnen staan.
Uiteraard kan u zich nu vragen stellen over de geestelijke gezondheid van deze trouwe aanhangers, maar voor een Springsteenfan is dit helemaal niet verwonderlijk. De energie, de levenslust, de emoties die vrijkomen bij een concert van de inmiddels negenenvijftigjarige rocker zijn nu eenmaal aanstekelijk en geven ook een meer doordeweeks persoon als u en ik een extra boost. Dus toen The Boss in zijn intussen traditioneel geworden zwarte hemd het podium opstruinde en de bal aan het rollen bracht, duurde het precies geteld één minuut voor de zaal in lichterlaaie stond.
Zoals steeds was de man erg goed geluimd en op een of andere onstuitbare manier weet hij dat over te brengen op zijn publiek dat op zijn beurt dan weer positieve vibes richting podium stuurt. Die wisselwerking werkte ook vanavond al was de meester niet al te goed bij stem. Springsteen voelde zich nooit te goed om eender welk verzoeknummer in de setlist op te nemen. Uiteraard hoorde Thunder Road tot de veel gevraagde nummers maar ook minder voor de hand liggende songs als Thundercrack en Point Blank kwamen aan bod.
Het grenst aan het ongelooflijke hoe Springsteen zijn nummers weet op te bouwen. Als hij zijn publiek vroeg “Can you feel the spirit?”, wist de halve zaal al dat Spirit In The Night zou volgen, maar dat neemt niet weg dat er nog steeds spanning in die song zat. Of het nu was door het feit dat de toeschouwers luidkeels meebrulden of doordat het nummer ergens halverwege plotseling stilviel, het had geen enkel belang.
Als vanzelfsprekend volgde er na een bloedstollend Badlands nog een uitgebreide bisronde met klassiekers als het onverwoestbare Born To Run en Glory Days. Het blijft aandoenlijk hoe de handen als door een golf voortgestuwd de protagonist volgden terwijl hij van de ene kant van het podium naar de andere wandelde, liep of schoof (nadat hij eigenhandig het pad had geveegd). Daarbij bleef hij zijn aandacht steeds verdelen over de hele zaal. Op die manier leek het of hij je persoonlijk aansprak.
Ook voor humor was er ruim voldoende plaats. Dat kon gaan van het plagen van Little Steven met een door een fan gemaakt Badabingbord of door op de maat van de muziek met zijn kont te gaan schudden.
Misschien bent u nu overtuigd en overweegt u om volgende keer ook uw zuur verdiende geld te spenderen aan deze rasechte entertainer. Indien u te vinden bent voor de betere rockmuziek, misschien zelfs enkele nummers van The Boss kent, zal u niet teleurgesteld zijn.
Copyright foto : De Standaard
Ge moet tegenwoordig al niet meer wachten tot het online staat ofwa?
Voor ene keer dat ik eens echt de dag nadien mijn verslag online kan hebben, kan je er echt eens aan gaan hangen, hoor makker!