John Fogerty – Vorst Nationaal – 19 juni 2008

“Maybe you noticed I actually like doing this job.” Het was inderdaad voldoende duidelijk: John Fogerty geniet nog steeds van elk optreden. Met een bijna twee uur durende show maakt hij duidelijk dat hij dan wel niet meer zo uitdrukkelijk aanwezig is als in zijn gloriejaren, maar zijn swamprock heeft toch een onuitwisbare stempel nagelaten in de annalen der popmuziek.

Ongetwijfeld zijn er mensen die nooit zullen erkennen dat Fogerty een belangrijke schakel was in de ketting die countrymuziek en rock-‘n-roll verbindt. Hij injecteerde zijn muziek met een flinke scheut traditionele Amerikaanse muziek en kwam op die manier uit bij een soort avant-Americana, dat wereldwijd aansloeg.

Ook vandaag nog verwarmen zijn hits heel wat harten. Hij heeft inmiddels een goed gevulde catalogus waaruit kan geput worden. Naast de parels die hij met Creedence Clearwater Revival uit zijn hoed toverde, heeft hij ook een succesvolle solocarrière uitgebouwd.

Deze tournee wordt opgehangen aan het laatste album ‘Revival’ en dat wordt duidelijk gemaakt door de twee lichtreclames aan beide zijkanten van het podium. Toch is het met een klassieker als Travellin’ Band dat het vuur meteen aan de lont wordt gestoken. Geruggesteund door een uitstekend ingespeelde band wordt er allesbehalve op routine gespeeld. Vooral ritmegitarist Hunter Perrin valt op als hij naarmate de show vordert steeds meer wild headbangend het podium afschuimt. Ook multi-instrumentalist Jason Mowery (fiddle, banjo, mandoline, gitaar, lapsteel, …) doet een aanzienlijke duit in het zakje, al moet je opnieuw aanvaarden dat zijn bijdragen in Vorst Nationaal niet helemaal tot hun recht komen.

Regelmatig geeft Fogerty achtergrondinformatie bij zijn nummers en op die momenten is het opvallend hoe het publiek ademloos en muisstil luistert naar wat deze rockveteraan te vertellen heeft. Of hij nu opschept met de tekening die zijn jongste dochter voor hem heeft gemaakt of Broken Down Cowboy opdraagt aan zijn vrouw, alles gaat erin als zoete koek. Het is ook nergens over the top, maar eerder uit het leven gegrepen. Het maakt van Fogerty een mens, iets wat je niet van elke artiest kan zeggen.

Opvallend is dat vooral naar het einde toe de versies van zijn songs steeds potiger worden. Voor Up Around The Bend haalt hij zijn twee zonen erbij, waardoor het nummer haast een hardrockversie meekrijgt en ook tijdens afsluiter Fortunate Son kunnen de nog aanwezige haren wild in het rond geschud worden. Voordien is er nog een schitterend Premonition waarin Fogerty aantoont ook de bluesrock meer dan genegen te zijn.

Het moge duidelijk zijn dat leeftijd geen enkel bezwaar hoeft te zijn. Ook als je drieënzestig bent, kan je nog een zaal in vuur en vlam zetten. Blijf gerust Rockin’ All Over The World, John. We lie-lie-like it.

Copyright : daMusic