Elvis Costello & The Attractions – Blood & Chocolate

Eentje uit de (naar internetnormen) oude doos. Geschreven voor Digg begin 2004 maar nooit online gegaan en vandaag per ongeluk teruggevonden op de PC. Mijn mening over deze schitterende plaat is trouwens nog helemaal niks veranderd.

Elvis Costello, Napoleon Dynamite, Declan MacManus, noem de man zoals je wil. In onze ogen kan hij hoe dan ook niks meer fout doen sinds wij hem voor de eerste keer hoorden. Dat was met Watching the Detectives in ’78 of daaromtrent. Zijn hele collectie staat in de kast. Maakt dat ons vooringenomen ? Ongetwijfeld, maar dat kan ons (en u ongetwijfeld al evenmin) geen reet schelen.

‘Blood & Chocolate’ heeft tussen al zijn platen toch een speciaal plaatsje. Het is een album dat je geleidelijk aan gaat waarderen. Elvis spuwt zijn vitriolen teksten als vanouds, maar op dit album lijken zijn woorden ingepakt in prikkeldraad. Dat begint al met Uncomplicated, dat hij als het ware uitkotst over de onthutste luisteraar. De kritiek die hij kreeg op zijn vorige langspeler ‘Goodbye Cruel World’ werd blijkbaar verwerkt op deze schijf, want de hele plaat lang blijft hij zingen alsof de duivel hem op de hielen zit.

Speciale vermelding krijgt Tokyo Storm Warning,dat hij samen met zijn vrouw Cait o‘Riordan schreef en zijn einde van de wereld, de ondergang en het verval van het moderne leven aankondigt. De ‘eentonige’ muziek en het steeds terugkerende refrein zijn getuigen van een dodelijke verveling en oppervlakkigheid.

Costello is sowieso al geen artiest wiens platen je draait als je je goed voelt. Hij bekampt zijn persoonlijke monsters in zijn muziek en is op zijn best als hij de slag verliest. Geen enkel nummer op ‘Blood & Chocolate’ heeft een prettig onderwerp. Steeds draait het om verdriet, woede, lust, hulpeloosheid, verlies en precies dan schittert Napoleon Dynamite. Het lijkt wel of hij zijn verdriet gebruikt als brandstof voor zijn muziek.

The Attractions doen hun werk als vanouds. De broertjes Thomas leveren strak werk als ritmesectie, Steve Nieve vult de gaatjes met piano of orgel en Costello zelf martelt zijn gitaar en vooral zijn stem.

Kan men dan niks slechts verzinnen over deze CD ? Wel, hier en daar zitten foutjes verstopt : een foute noot, Declans stem die overslaat, een instrument dat te laat wordt aangeslagen, maar producer Nick Lowe was zo verstandig die foutjes erin te laten. Op een of andere manier maken zij het geheel nog overtuigender, nog sterker en vooral nog echter.

Als deze plaat nog niet tussen je collectie staat, krijg je nu de kans om nog wat extra’s mee te pikken. Alle oudere CD’s van Costello werden onlangs heruitgebracht, aangevuld met allerlei lekkers, b-kantjes en live-tracks, en dat aan een erg redelijke prijs.