Religie en muziek zijn door de geschiedenis heen verweven geweest. Dat dateert al van de Gregoriaanse zang. De relatie tussen godsdienst en popmuziek daarentegen was – relirock daargelaten – soms behoorlijk pittig. Kijk maar naar de heksenjacht op Marilyn Manson of het gedoe over de (al dan niet achterstevoren te beluisteren) teksten van Iron Maiden. Wat betreft het optreden van Midnight Juggernauts kunnen we echter niet anders dan witte rook ten hemel sturen.
De opkomst voor de eerste show van de Australiërs (heerlijk toch, dat accent) is in elk geval maar iets groter dan voor de zondagsmis in de gemiddelde parochie. Het Brusselse Alpha 2.1 mag voor misdienaar spelen en kan ook al rekenen op een behoorlijk grote opkomst.Zij gooien het trouwens nog uitdrukkelijker over de religieuze boeg. “Alpha 2.1 will put you directly in contact with god.” schalt de deus ex machina uit de boxen.
Om dat hogere doel te bereiken, werkt de groep met twee gitaristen, een bassist, een drummer en een extra knoppendraaier/percussionist. Opvallend is vooral het gebruik van de CB-microfoon. Die microfoon is voor deze band trouwens wat het kruisteken voor het christendom is. Mister Gee, zanger en gitarist, wordt daarom ook vocaal bijgestaan door Mister Ben, die vooral gebruikt van dergelijke microfoon. Samen met de flesjes wijwater op het podium zijn het leuke gimmicks die de behoorlijk gestoorde, funky nummers extra in de verf zetten. Maar of dergelijke rituelen ook blijven werken, zal enkel de tijd uitwijzen. Intussen is hun show best onderhoudend.
Voor de eigenlijke ritus wordt de kwispel overgedragen aan Midnight Juggernauts. Hun doel is meteen duidelijk: de gelovigen in trance brengen en zo hogere sferen trachten te bereiken. Andrew Juggernaut die zowel de bas, de gitaar als de toetsen beroert, jogt daarvoor over het hele podium terwijl hij er samen met duiveluitdrijver en drummer van dienst, Daniel Stricker, het geloof er bij wijze van beukende ritmes probeert in te rammen. Dat lukt ook wonderwel want uiteindelijk slaat de hele Orangerie ogen en armen ten hemel.
Van het probleem dat zich op de cd stelde – dat het stevige ritme (te) vaak wordt onderbroken door rustige(re) nummers – is in dit huis des heren helemaal niets te merken. De uptempo nummers worden als een rozenkrans aan elkaar geregen en zorgen ervoor dat de snedigheid tot bij het verlaten van het gebedshuis wordt aangehouden.
Na de Intro volgt meteen het hemelse Ending Of An Era, waarin de kerkgangers met de neus op de duivelse feiten worden gedrukt. Het kwaad loert tenslotte om elke hoek. Het exorcisme bereikt zijn hoogtepunt tijdens wilde versies van Shadows en het oudere Blitzkrieg. Regelmatig wisselen Vincenzo Vendetti (zang / bas / toetsen) en Juggernaut van instrument en Stricker bereidt zijn eigen hemelvaart alvast voor door boven op zijn drumkit te klimmen om daar de trom te gaan slaan.
Het resultaat is dat in zowat tien nummers de toeschouwers in vervoering worden gebracht. Ons bracht dit schouwspel in elk geval tot bekering. De sekte van Midnight Juggernauts zal dan ook een stevige groei kennen indien ze deze optredens kunnen volhouden.
Copyright : daMusic
Meer foto’s op Photobucket
