Mike Patton – A Perfect Place – OST

“You are seriously disturbed.” Het is een citaat uit de film ‘A Perfect Place’ waarvoor Mike Patton de muziekscore schreef. Bij nader inzien is het citaat ook toepasselijk op de muzikant. Je kan het zo gek niet bedenken of hij heeft het wel gedaan. En filmmuziek hoort daar uiteraard ook bij.

Voor alle duidelijkheid: ‘A Perfect Place’ is geen langspeelfilm. Het betreft hier een kortfilm van zo’n vijfentwintig minuten. Wie zich de special edition aanschaft, krijgt er trouwens meteen de hele film bij en dat is wel zo handig. Met de film in het achterhoofd krijgt de muziek toch wat meer diepgang.

Het is niet de bedoeling dat de plot van de film hier volledig uit de doeken gedaan wordt. Daarvoor zijn er voldoende andere bronnen. Toch is het wel leuk om te weten dat dit het soort geschifte film is dat ook van de gebroeders Coën (van ‘Fargo’ en ‘O Brother, Where Art Thou?’) had kunnen zijn. Regisseur Derrick Scocchera vist voor zijn onderwerpen en figuren duidelijk in dezelfde vijver. Het mag dan ook geen wonder heten dat hij precies bij wacko Mike Patton uitkomt om zijn film van muziek te voorzien.

En uiteraard heeft Patton zich daar met plezier in gesmeten. Nummers als de Main Title en A Dream Of Roses moeten de film in de jaren ’30 en ‘40 plaatsen, al is dat uiteraard nooit een garantie. Ze hebben een jazzy gevoel over zich dat als een soort patroon terugkeert doorheen het hele album.

Toch zit er ook meer dan voldoende experiment in de film. Het titelnummer is daarvan het beste bewijs. De synthesizer in combinatie met het gefloten deuntje en de volledig overstuurde gitaren passen volledig bij het ongemakkelijke gevoel waarmee ook de film je opzadelt. Dat geldt trouwens ook voor een nummer als Seriously Disturbed.

Wie overweegt ‘A Perfect Place’ aan te schaffen omdat hij bij Mike Patton aan Faith No More, Fantomas of meer recent Peeping Tom denkt, komt echter volkomen bedrogen uit. Ten eerste is dit filmmuziek en dus keren bepaalde thema’s steeds terug (Main Title Reprise) en ten tweede heeft dit helemaal niets te maken met Pattons andere werk. Wie wel wat ziet in jazz en vooral swing, kan hier toch zijn hartje ophalen, al dient ook hij op zijn hoede te zijn voor addertjes onder het gras.

Het is wel jammer dat de eindtune van de film, We All Make The Flowers Grow van Lee Hazlewood niet is opgenomen op de cd. Desondanks is dit een interessant hebbeding voor al wie iets heeft met Mike Patton en zijn diverse uitspattingen. Wie echter niet open staat voor experiment, kan zich dit kleinood beter ontzeggen.