Muziekfriek

Het leuke van een coveralbum is dat het je doet teruggrijpen naar de originelen. Soms ontdek je op die manier liedjes die je over het hoofd hebt gezien of simpelweg onderschat, weggewuifd als een niemendalletje. Pas in een andere versie zie je er de schoonheid van in. Of misschien ken je het origineel helemaal niet en brengt de cover nieuwe horizonten aan het licht. Dat is in elk geval wat ‘Takes’ van Londense folkie Adem doet.

De keuzes van Adem zijn niet voor de hand liggend en hij is zo vriendelijk geweest om in de liner notes niet alleen de auteurs, maar ook de eigenlijke uitvoerders te vermelden. Zo komt de luisteraar tot de ontdekking dat naast het voor ons Belgen overbekende Hotellounge van dEUS ook minder bekend werk van groepen als Bedhead of Tortoise aan bod komen.

Zoals het een goede folk singer betaamt, kleedt hij de nummers helemaal uit om tot de rauwe kern te komen. En dat werkt wonderwel. Zelfs de magie van het u ongetwijfeld vertrouwd in de oren klinkende Loro van Pinback blijft overeind, al is dat helemaal niet het beste wat op dit plaatje wordt gebracht. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Oh My Lover (origineel van PJ Harvey) dat je maag doet samenkrimpen en je huid doet tintelen. Het origineel was al behoorlijk beklijvend en hier is de hartenpijn haast tastbaar.

Ongetwijfeld krijgt hij karrenvrachten kritiek over zich heen omdat hij het aangedurfd heeft een (in België tenminste) heilig verklaarde song als Hotellounge te coveren. Toch sta je versteld van de impact die dit nummer in akoestische versie meekrijgt. Het is een huizenhoog cliché maar de haren rijzen ons ten berge telkens we dit nummer uit de boxen horen schallen.

Luister vooral ook naar het instrumentale Gamera (oorspronkelijk van Tortoise). De postrock van John McEntire en consoorten wordt hier herleid tot wonderschone eenvoud, die je de ogen doet sluiten en wegdromen naar betere oorden. Geen idee wat het eventuele onderwerp van dit nummer ook maar zou kunnen zijn, maar het moet ongelooflijk mooi geweest zijn en Adem heeft dat duidelijk begrepen.

Misschien zijn het inderdaad maar ‘Takes’, momentopnamen, maar dan wel momentopnamen om even bij stil te staan. De vorige platen van Adem werden niet meteen met lof overladen, maar met deze plaat bewijst hij dan toch meer in zijn mars te hebben. Het mag dan al een coverplaat zijn. Er zijn legio voorbeelden van artiesten die het bijna louter met covers hebben gemaakt. Als je er genoeg van jezelf in stopt, wordt aan het eindproduct immers steeds een meerwaarde toegevoegd.

Copyright : daMusic