In de tuin van de Botanique is het heerlijk toeven met dergelijk zomers weer. Overal liggen mensen languit in het gras te genieten van de avondzon. De terrastafeltjes zitten uiteraard overvol en op de trappen is het zoeken naar een plaatsje. Waarom zou je dan een zaal als de Orangerie opzoeken? De twee eerste acts kunnen de zonnekloppers duidelijk niet overtuigen, maar voor Tunng is de opkomst toch behoorlijk groot.
Waar Kate Stables a.k.a. This Is The Kit de titel van haar album ‘Krülle Bol’ heeft gehaald, is meer dan duidelijk. Met haar weelderige krullen in een paardenstaart, in een soort pyjamabroek en met vrolijk gestreepte sokken staat ze op het podium. Ze is Engels, maar verblijft blijkbaar al een hele tijd in Frankrijk. Ze spreekt de taal dan ook bijna vlekkeloos.
Haar muziek ligt in het verlengde van de nieuwe folkrage: veel verwijzingen naar de natuur in teksten en spaarzaam met de instrumenten. Met een banjo of een gitaar begeleidt ze zichzelf terwijl ze met haar aan Joni Mitchell verwante stem haar liedjes zingt. Haar muzikale partner Justin zorgt voor de meerwaarde door haar bij te staan op banjo, percussie, gitaar of viool en door af en toe voor achtergrondzang te zorgen. Aangenaam, maar ook niet meer dan dat.
Ook over Cafeneon zijn we niet meteen enthousiast. Drive is er genoeg, maar bij momenten wordt er erg rommelig gemusiceerd. Dat heeft misschien te maken met een gebrek aan ervaring, maar dat is niet het enige probleem. De nummers beklijven niet, al is het aanwezige publiek (ongetwijfeld voor het merendeel familie van deze Brusselse groep) het daar niet altijd mee eens. De mix van electro en rock hebben we trouwens al eerder en vooral veel beter gehoord.
Als je dan iets later Tunng aan het werk ziet, begrijp je dat de voorgaande bands nog veel te leren hebben. De combinatie van akoestische gitaren met spaarzame elektronica die deze band heeft uitgewerkt, is indrukwekkend. Maar wat deze band echt uniek maakt, is hun zang. De nummers worden namelijk (meestal) door vier stemmen tegelijk gezongen, waardoor het geheel iets magisch krijgt.
Doordat op de drie (akoestische) gitaren verschillende akkoorden gespeeld worden, krijg je een gelaagd resultaat. Soms wordt dat opgebouwd zoals in de instrumental Out The Window With The Window, maar even vaak wordt je als luisteraar overvallen door een sound waarbij je niet weet waarnaar eerst te luisteren.
Voor de set van vanavond wordt geput uit hun drie albums. De sound mag sinds debuut ‘Mother’s Daughter And Other Songs’ dan misschien niet erg geëvolueerd zijn, er zit meer dan genoeg variatie in hun muziek om het boeiend te houden. Af en toe neemt de elektronica het voortouw (zoals in Beautiful And Light), maar meestal is het enkel de percussie, de speelgoedinstrumenten of een eenzame klarinet of melodica die je naast de gitaren hoort. Toch passen de samples en rustige beats perfect in het klankenlandschap dat wordt aangelegd. Het is in elk geval genieten van nummers als Sweet William of Bricks.
Af en toe is er zelfs plaats voor humor. De naar eigen zeggen op thrash metal geïnspireerde gitaarsolo van Mike Lindsay in instrumental Soup is grandioos en als Bullets aanvankelijk in de soep wordt gedraaid, wordt dat met de glimlach (“This is most embarrassing.”) toegegeven.
Aanvankelijk was er twijfel of we er wel goed aan hadden gedaan om de voorkeur te geven aan een snikhete zaal boven een fris terrasje, maar uiteindelijk blijken we toch de juiste beslissing genomen te hebben.
Copyright tekst : daMusic
Meer foto’s op Photobucket
Reageer