Midnight Juggernauts – Dystopia

Waar groepen als LCD Soundsystem en !!! (opnieuw) de brug sloegen tussen rock- en dansmuziek en projecten als Daft Punk zorgden voor de borstwering, is het verkeer dat die brug gebruikt steeds drukker geworden. Voor bands als Midnight Juggernauts is het dan ook niet eenvoudig om op te vallen.

Ze komen zowaar uit Australië, de Midnight Juggernauts, en speelden aanvankelijk gitaarrock voor ze de synthesizer en de dansmuziek ontdekten. ‘Dystopia’ is hun debuut. De plaat verscheen al in 2007 maar kwam pas onlangs in Europa op de markt. Verscheidene remixen van onder andere !!! en Electric Six en het feit dat ze Justice tot hun fans kunnen rekenen, moet nu de doorbraak betekenen voor deze jongens.

De plaat begint in elk geval sterk. De eerste drie nummers behoren tot het betere werk en maken ook meteen duidelijk waarom precies de heren van Justice van dit soort muziek houden. De drums zijn soms klassiek, maar schakelen even vlot over op een dansbare beat. Die omschakeling houdt de nummers levendig en de luisteraar nieuwsgierig.

Het beeld dat van de wereld geschetst wordt in ‘Dystopia’ is niet echt rooskleurig. The Ending Of An Era windt er niet bepaald doekjes om. Op eentonige wijze wordt in een soort overzicht afgerateld waar het allemaal fout loopt om uiteindelijk enkel nog met “the sirens” over te blijven. Maar dan is het natuurlijk al lang te laat om de alarmbel te luiden.

Bij momenten doet deze plaat ons denken aan China Crisis, een vergeten band uit de jaren tachtig, al zijn de Midnight Juggernauts veel meer geneigd om de dansvloer te vullen dan de hitparade te gaan bestormen.

De eerste drie nummers van de plaat zijn hoe dan ook onwaarschijnlijk sterk en houden de luisteraar volledig bij de les. De heerlijke bas gecombineerd met de dansbeat en de goed geplaatste synths maken van nummers als Shadows een genot om te beluisteren. Helaas wordt met Worlds Converged het tempo uit de plaat gehaald, waardoor de aandacht begint te verslappen. Pas als er in Road To Recovery terug enige vaart wordt gezet achter de nummers, kan dit plaatje ons opnieuw bekoren. Helaas is het dan opnieuw wachten tot Nine Lives en So Many Frequencies voor de motor terug op volle snelheid geraakt.

‘Dystopia’ is helemaal geen slecht album. Alleen, het had nog zo veel beter kunnen zijn. Moeten ze dan geen rustigere nummers meer maken? Misschien wel, alleen hebben wij de indruk dat die uptempo nummers veel meer opvallen in het almaar meer stagnerende verkeer.

Copyright : daMusic