Je wordt ouder, papa

Toen ik gisteren voor de labozaal van het Stuk in Leuven stond te wachten, overviel het me: zullen deze jonge mensen, nu nog vol ambitie, dromen, idealen, hier over pakweg twintig of misschien zelfs maar tien jaar hier ook nog staan? Of gaan ze zich liever uitleven in hun werk om zo uiteindelijk zichzelf te verloochenen?

Wat ben ik blij dat muziek mij nog zo veel zegt, dat het een passie is gebleven die ik ben blijven uitdiepen! Daar stonden we dan met zijn drieën: een man met het weinige resterende haar in een paardestaartje, een man met das en pak en ik. Of we meer genoten hebben dan de anderen, zou ik niet durven beweren. Maar muziek bezorgt mij in elk geval nog steeds kippenvel en soms zelfs tranen in de ogen.

Als mijn jongste dochter dan zegt dat ik haar niet moet helpen bij het uitkiezen voor de muziek die we op haar feestje gaan draaien, raakt me dat niet echt. Ik heb nooit van dansmuziek gehouden en mijn drie kinderen (de ene al wat meer dan de andere) hellen steeds meer de dansbare kant uit. Het is hun gegund. Zo lang ze de muziek maar met passie beleven en het niet zien als achtergrond.

Dan is het voor mij allemaal goed.