To cover or not to cover

Een goede vertaling is er één waarvan je niet kan uitmaken wat het origineel was. Een rake omschrijving die een  collega me deze week toevertrouwde. Hetzelfde kan gezegd worden van een cover. Als je al goed je oren moet spitsen om uit te maken welk liedje gecoverd wordt, luister je naar een goede versie. Deze gedachte schoot me vanmiddag door het hoofd toen ik opnieuw die in het kader van 25 jaar StuBru gemaakte cover van Europes The Final Countdown door Tom Helsen hoorde.

Nu heb ik behoorlijk wat respect voor de man, maar zijn cover raakt kant noch wal, al probeert hij krampachtig om het origineel te houden. Geef mij dan maar Arno’s versie van I Want To Break Free, waarbij ik me Arno als oud besje voorstel, mijmerend over haar leven, terwijl de mondharmonica de zonsondergang openscheurt.

Bij goede covers denk ik aan Adems versie van dEUS’ Hotel Lounge. Gemaakt met respect voor het origineel, maar toch fundamenteel anders.